กาฝากหนีเที่ยวอเมริกา ตอนที่ 4 ตะลุยมาถึงบายฟิลด์ (Byfield)

Print Friendly, PDF & Email

 

บอกลาบอสตันแล้ว ก็ออกเดินทางมาที่เมืองบายฟิลด์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ซึ่งอยู่ห่างจากบอสตันไปราวๆ 30 ไมล์ (ประมาณ 48 กิโลเมตร) อยู่ที่นี่บอกตรงๆ ว่า ต้องแปลงระบบ Imperial ให้เป็น Metric ไวๆ หน่อย เพราะมี ไมล์, ปอนด์, ออนซ์, ฟาเรนไฮต์ ให้ได้เห็นเกลื่อนมาก เวลาถามฝรั่งว่าตอนนี้อุณหภูมิเท่าไหร่ มันต้องคุยกันเป็นฟาเรนไฮต์อ่ะ ฝรั่งบอก 78 องศา อย่าเพิ่งคิดว่าร้อนจัดนะฮะ นั่นมัน 25.5 องศาเซลเซียส เหอๆ … เห็นป้ายจำกัดความเร็วบอกไม่ให้เกิน 50 เราอาจนึกด่าในใจว่าทำไมให้ขับช้าจังวะ บน Highway แต่นั่นมัน 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมงนะครับ

เป้าหมายของการเดินทางก็คือ The Governor’s Academy ซึ่งเป็น College ในเมืองบายฟิลด์ครับ อยู่ทางเหนือของเมืองบอสตัน ขับรถไปก็ราวๆ 40 นาทีเห็นจะได้ (ใช้เวลานานเพราะว่ามันจำกัดความเร็ว และที่นี่ตำรวจเข้มงวดมาก ไม่เหมือนบ้านเรานะ) อากาศที่นี่เย็นกว่าบอสตันอีกนิดนึง เพราะอยู่ทางเหนือขึ้นมาอีกหน่อย บรื๋ออออออ … แม้จะเคยมาเป็นครั้งแรก แต่ก็ไม่ได้หลงทางนะครับ เพราะว่าที่อเมริกาเนี่ย Google Maps ยิ่งเจ๋งกว่าบ้านเราอีก เพราะว่าระบบ Turn-by-Turn Navigation หรือที่เรียกว่า Google Navigation เนี่ย มันใช้ที่อเมริกาได้อ่ะ

 

Google Navigation ใช้ในประเทศอเมริกาสบายๆ (แต่ต้องมีอินเทอร์เน็ตนะ)

 

สถานที่ของ The Governor’s Academy นี่สวยมากครับ เรียกว่ายังไม่เคยเห็นโรงเรียนในไทยมันสวยได้ขนาดนี้มาก่อนเลย เหอๆ อันนี้แถวบ้านเรียก พื้นที่ใหญ่ได้เปรียบจริงๆ ดูรูปทิวทัศน์ของโรงเรียนนี้จากภาพถ่ายพาโนรามาด้านล่างนี่ได้ครับ ถ่ายที่หน้าหอพักที่ผมมาพัก (เลือกพักที่นี่เพราะเหตุผลหลักคือ จะได้ไม่ต้องขับรถไปมาระหว่างที่พักกับสถานที่จัดงาน Conference … และโดยส่วนตัว ผมว่ามันก็สะดวกสบาย บรรยากาศดีด้วย)

 

หน้าหอพักที่ผมมาพักที่ The Governor's Academy

 

ที่หอพักที่นี่มีอินเทอร์เน็ตให้เด็กๆ ได้เล่นด้วยนะครับ ความเร็วก็อย่างที่เห็นๆ ข้างล่างนี่แหละ แรงสะใจมาก แต่ว่าเพื่อไม่ให้เด็กๆ ติดอินเทอร์เน็ตจนไม่เป็นอันหลับอันนอน ที่นี่จะตัดเน็ตทุกๆ 5 ทุ่ม (ผู้ใหญ่อย่างผมเซ็ง) ยังดีว่ามี SIM T-Mobile ที่ซื้อมา ก็เลยมีอินเทอร์เน็ตใช้งานต่อไปได้อ่ะนะ แต่เอาเข้าจริงๆ กลางคืนอุณหภูมิ 12 องศาเซลเซียส ขอเลือกห่มผ้าหนาๆ นอนดีกว่า อิอิ

 

เน็ตที่นี่ 40Mbps ครับพี่น้อง

 

คืนแรกที่มาถึงที่นี่ มีจัด Welcome Party ที่ออฟฟิศของบริษัทซอฟต์แวร์ผู้จัด Conference ก็เลยขับรถไปที่นั่นก่อน ขากลับโดนตำรวจเรียกด้วย (ประสบการณ์ใหม่อีกแล้ว) ตอนแรกนึกว่าขับเร็วเกินกำหนด แต่ปรากฏว่า ลืมเปิดไฟท้าย … เวรกรรม คือ เปิดไฟหน้ารถแล้ว (ขับกลางคืนสบายๆ) แต่ดันลืมเปิดไฟท้าย เหอๆ … ตำรวจที่นี่พูดจาดีครับ เขาบอกว่าต้องเรียกเพราะกลัวพวกเราไม่ปลอดภัย เพราะรถคันอื่นๆ อาจมองไม่เห็นเราเนื่องจากไม่มีไฟท้าย แต่สุดท้ายต้องโดนเขียนใบเตือน (เขาบอกว่า ต้องทำ Paper Work อยู่ดี ฮาฮา)

ขอข้ามไป ไม่พูดถึงเรื่องการสัมมนานะ เพราะไม่เกี่ยวอะไรกับท่านผู้อ่าน แต่ได้เกร็ดเล็กๆ มาอันนึง ไว้เขียนเล่าเป็น Spin-off ให้อีกที … แต่ที่แน่ๆ อาหารที่นี่อเมริกันจ๋ามาก ชักคิดถึงผัดกะเพราไข่ดาวว่ะ

 

อาหารในงานสัมมนาแบบอเมริกันมาก (ซ้าย) มื้อกลางวัน (ขวา) มื้อเย็น

 

ตกค่ำคืนแรกของวันสัมมนา ก็มีจัดล่องเรือเที่ยวด้วย … กินลม(หนาวๆ) ชมวิวทิวทัศน์ ดูเหมือนฝรั่งชอบปาร์ตี้ ชอบคุยกันมาก … ที่นี่พระอาทิตย์ตกช้ามากครับ กว่าจะลับขอบฟ้าก็นู่น สามทุ่ม ตอนสองทุ่มน่ะ บรรยากาศประมาณยามเย็นบ้านเราเลยทีเดียวแหละ

 

 

กว่าจะกลับถึงที่พักก็โงกเงกเลยครับผม เพราะคืนก่อนที่มาถึง อากาศเย็นมาก แล้วประมาทอากาศไปหน่อย เลยต้องตื่นทุกๆ 2 ชั่วโมงเข้าห้องน้ำ แล้วก็ค่อยๆ ปิดหน้าต่างลง เหอๆ …

เดี๋ยวค่อยมาเล่าต่อในวันที่สองของการเข้าสัมมนานะ อิอิ (เท่าที่เล่ามานี่ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่สัมมนาเลย พูดแต่ช่วงหลังจากสัมมนา ก๊ากๆ)

@kafaak

ในอดีตเมื่อครั้งยังไม่ต๊อกต๋อย เคยเป็นผู้บริหารฝ่ายผลิตของโรงงานอุตสาหกรรม แต่ภายหลังเลือกงานที่ให้เวลากับชีวิต เพื่อมาอัพเดตเทรนด์เทคโนโลยีมากกว่า ปัจจุบันเป็นทั้งไอทีต๊อกต๋อยในสถานศึกษา เป็นบล็อกเกอร์ต๊อกต๋อยที่เขียนไปเรื่อยทั้งเรื่องเทคโนโลยี โซเชียลมีเดีย การตลาดดิจิตอล และจิตวิทยา เป็นที่ปรึกษาด้านการตลาดดิจิตอลให้กับธุรกิจ SMEs หลายแห่ง และเป็นวิทยากรรับเชิญด้านเทคโนโลยี การตลาดดิจิตอล และโซเชียลมีเดีย เป็นบางครา

You may also like...

%d bloggers like this: